Książka dla rocznego dziecka i dwulatka: jak przygotować pierwszą bajkę o nim

W tym wieku fabuła jest mniej ważna niż rytm i powtórzenie. Zdanie, które wraca na każdej stronie, szybko staje się waszą zabawą: „Gdzie jest Nina? Tu jest Nina!”. Liczą się też rzeczy, które dziecko zna z własnego dnia: piłka, kaczki na stawie, księżyc za oknem, kocyk.

Dlatego książka, w której maluch widzi samego siebie, mamę i swojego psa, daje mu więcej do pokazywania niż obrazki z obcymi postaciami. Każda rozkładówka opowiada jedną małą scenę albo jedno uczucie, a dorosły czyta i pokazuje palcem.

Dwulatek zwykle składa już pierwsze zdania, biega po mieszkaniu i wszystko chce robić „siam”. Bohater może więc chodzić, wspinać się i coś powiedzieć, a historia dostaje mały łuk: miś zginął, zaczyna się szukanie, na końcu miś leży w łóżeczku.

Wpisz prawdziwy wiek dziecka, bo od niego zależy, jak postać się porusza i mówi. Jeśli trzecie urodziny są blisko, a dziecko słucha już dłuższych bajek, lepsza będzie książka dla 3-latka.

Uczciwie: to nie jest książeczka kartonowa. Strony są papierowe, w miękkiej albo twardej oprawie, więc z roczniakiem, który wszystko sprawdza buzią, czyta się ją na kolanach, a potem odkłada wyżej. Dwulatek często chce już przewracać kartki bez pomocy i wtedy lepiej znosi to twarda oprawa.

Dźwięki, które bawią maluchy, czyli „hau, hau”, „kwa, kwa” czy „bum!”, możesz dopisać tam, gdzie pasują. Tekst wolno ci zmieniać dowolną liczbę razy.

Oczywista okazja to roczek, o którym więcej piszemy na stronie książka z imieniem dziecka. Równie dobrze sprawdzają się inne momenty: pierwsze dni w żłobku, kiedy może się przydać historia o tym, że mama wychodzi i zawsze wraca, drugie urodziny albo gwiazdka. Taki prezent mogą przygotować dziadkowie albo chrzestni, bo wystarczy do niego zdjęcie od rodziców i imię misia.

Wydrukowana książka jedzie do Polski zwykle około 8–12 dni roboczych, licząc od zatwierdzenia druku. To szacunek, a nie gwarancja, więc zamów z zapasem.